Dag 8

Brrrr, slecht geslapen, vaak wakker en om 5 u wakker geworden.
Voordat ik echt "boven Jan" was, was het een paar uur later.
We starten zoals gewoonlijk weer om 6 uur.
Vandaag zijn we wel erg lang doorgegaan, we waren pas om 19.00u in ons hotel.
Wat een klus.
Vanmorgen de hele ochtend met die zware laptop op m'n arm gelopen voor het nameten van het WIFI netwerk.
M'n bi- en triceps voelen beurs aan, hier zou toch echt eens een tablet voor moeten komen.
Het weer werkte ook niet goed mee, het was betrokken en erg benauwd.
In het begin voelt het vies aan wanneer je begint te transpireren maar na een tijdje ben je helemaal klam en dat went op een of andere manier, ik denk dan dat je gaat stinken of zo.
Maar het schijnt mee te vallen, ik ruik anderen ook niet echt.
Zelfs de collegae die hier al enkele jaren werken hebben het warm.
Ik denk dat we aardig geacclimatiseerd zijn.

Even voorstellen aan onze collega's hier, zonder hen kunnen wij hier ons werk niet goed uitvoeren.
Drie leuke en gemotiveerde collega's: Henk, Tino en Martin.

Ondanks dat zij hier hun gezin hebben en m.i. alle recht hebben om na hun normale werktijd te vertrekken, staan ze ons van 07.00 tot 19.00 ter zijde en passen hun privé dingen er op aan.

Chapeau.

 

Om alle verplaatsingen te bewerkstelligen hebben we 3 huurauto's:

een Kia, een Kia en nog een Kia:

 De collega's hier hebben de beschikking over een busje, ook erg handig voor het vervoer van de UPS-en en grote apparaten.

Bij het restaurant leven wat katten, wanneer we aankomen lopen dan liggen ze net als leeuwen onder de struiken of stoelen op hun zij en likken hun vacht, het lijkt wel National Geographics natuurfilm in het klein, echt net leeuwen die aan de rand van hun jachtgebied uit de zon liggen te wachten op de koelere avond.
Deze katten wachten op hun eten dat ze van het restaurantpersoneel krijgen, "left overs".

 

Lunch:

Nasi en/of bami

gehaktballetje

kippenpoot

boontjes

satésaus

ijsje.

 

Een collega moest een circuit patchen in een kamertje boven het restaurant en trof daar, toen hij het licht aan deed, een slapende Antilliaan aan die vroeg hem nog of hij in de weg lag.

Bizar hoor, naar onze begrippen, zoals deze mensen in het leven staan.

Ik vraag me af hoe zij over ons denken of naar ons kijken?

Wij moeten toch een bedreiging zijn voor hun banen?

Wanneer wij per dag maar de helft doen van wat we gewend zijn dan doen we m.i. al meer dan zij.

 

Vanmiddag een patchkast wel drie keer aangepast voordat deze de opbouw kreeg die acceptabel was.

Al ongeveer 6 uur besteed aan deze kast en is nog niet gereed. Pfffffffff.

 

We hadden gehoopt hier vandaag gereed te komen op de locatie, helaas niet gelukt, volgende week weer een dag er tegenaan gooien dan moet het een keer klaar zijn.

Ondanks alle voorbereidingen loop je toch tegen problemen aan die je pas ontdekt wanneer je echt aan de kast staat. Dan mopperen we wel op de ontwerper(s) maar die hebben hun stinkende best gedaan om het hier zo goed mogelijk ik kaart te brengen. Ik zie dat er veel tijd aan is besteed en besef dat het heel moeilijk is, zo niet onmogelijk, om zoveel kasten tot in het kleinste detail voor te bereiden.

Dus doen we het zoals het kan en niet zoals gepland.

 

Vanavond bij mij op de kamer gezellig een biertje gedronken en vervolgens naar de Subway voor een broodje gezond.

Het enige waarin we slecht zijn is dat we alles wegspoelen met bier.

Maar daar is ook wel iets van te zeggen want we hebben veel vocht nodig in dit klimaat en van bier wordt je hier niet dronken. (tenminste dat is mijn beleving) Dus geen "hang overs" dus gewoon keihard aan de slag.

Behalve onze "chef", die zit de hele dag aan z'n laptop, hij lijkt er wel mee getrouwd :-)

En dan durven te beweren dat hij moe is 's avonds????

Ik denk dat hij moe is van de vertraging op het netwerk.

Of dat hij zich overal mee bemoeit, zal z'n werk wel zijn, denk ik.

Alle gekheid op een stokje, fijn om mee te werken, heeft alles goed in de hand.

 

Na het Subway bezoek een afzakkertje gehaald bij onze hotelbar en zijn we vroeg naar de kamers vertrokken.

Op de kamer aangekomen werd ik verrast door een leuk bericht, een kennis van me is voor haar werk ook op Curacao, we wisten dat niet van elkaar.

Morgenavond gaan we samen even wat drinken en/of eten.

Nu slapen, het is al 01.30u.